"Ο Θεός της Ελλάδας, δεν θα μας αφήσει μόνους"!

  Η Νάουσα της Πάρου, είναι γεμάτη -όπως κάθε γωνιά της Ελλάδας- από μικρά εκκλησάκια, χωρίς περιττά στολίδια και υπερβολές. Λίγες εικόνες, ένα μεγάλο μανουάλι, ένα μικρό τραπεζάκι με χαρτάκια και στυλό για να γράψει ο επισκέπτης τα ονόματα "υπερ υγείας" ή "υπερ αναπαύσεως" που θέλει να διαβαστούν στην παράκληση.

  Σε ένα τέτοιο μπήκα χθες, ανήμερα της Αγί��ς Παρασκευής για να ανάψω ένα κερί. Μου έκανε εντύπωση ότι ήταν γεμάτο από νέα παιδιά - 18 μέχρι 20- που λίγο αμήχανα, ίσως και με ντροπή, περίμεναν την σειρά τους για να φιλήσουν την εικόνα.

  "Αυτό που βλέπετε συμβαίνει από το πρωί μέχρι το βράδυ", άκουσα έναν νεαρό καλόγερο να μου ψιθυρίζει, μαντεύοντας προφανώς τις σκέψεις μου. "Πού να δείτε πόσοι άνθρωποι έρχονται φέτος στο μοναστήρι μας. Οι δυσκολίες που περνάμε φέρνουν τον άνθρωπο πιο κοντά στον Θεό!", πρόσθεσε και αποχώρησε διακριτικά.

  Τον νεαρό καλόγερο τον ξανασυνάντησα λίγο αργότερα, στο τέρμα των λεωφορείων, περιμένοντας εκείνο που θα τον μετέφερε στην Παροικιά. Ηταν δεν ήταν 35 χρονών, λεπτός, με μεγάλα "καθαρά" μεγάλα μάτια, μαύρο ράσο κι ένα μεγάλο κομποσχοίνι περασμένο στο χέρι του.

  " Εχει ανάγκη ο κόσμος να πιστέψει. Να ακουμπήσει σε κάτι μεγάλο. Να μοιραστεί τη μοναξιά και την αδυναμία του", μου είπε. "Για εμάς είναι ο ένας και μοναδικός Θεός. Για άλλους μπορεί να είναι μία άλλη δύναμη,  με ένα άλλο όνομα", συνέχισε εκπλήσσοντας με ευχάριστα, με το πόσο ανοιχτόμυαλα αντιμετώπιζε το θέμα της πίστης.

  "Αν υποσχεθείς πως δεν θα πείς σε κανέναν το όνομά μου και το μοναστήρι μου, γιατί εσείς οι δημοσιογράφοι δεν είστε και πολύ εμπιστοσύνης άνθρωποι, θα σου πω κάτι που μπορεί και να το παρεξηγήσεις. Ισως σου φανεί αταίριαστο να το ξεστομίζει ένας δούλος του Θεού μας, αν δεν καταλάβεις το νόημά του", με αιφνιδίασε λίγο πριν επιβιβαστεί στο λεωφορείο.

  "Εχεις τον λόγο της τιμής μου", τον διαβεβαίωσα. "Είμαι βέβαιος πως ο Θεός της Ελλάδας, δεν θα μας αφήσει μονάχους. Θα μας στηρίξει", ψυθίρισε σχεδόν συνωμοτικά!

  "Ποιός είναι ο Θεός της Ελλάδας;", τον ρώτησα. Με κοίταξε απογοητεύμενος στα μάτια. "Είδες που σου είπα; Δεν το κατάλαβες το νόημα. Σκέψου. Ποτέ δεν είναι αργά", φώναξε την στιγμή που ο οδηγός ξεκινούσε...

Κώστας Χαρδαβέλλας