Η μαντεία που έκαναν οι ιερείς ή οι ιέρειες των αρχαίων μαντείων. Αυτοί οι χρησμοί ήταν πάντα προφορικοί, και συνήθως διφορούμενοι αφού μπορούσαν να ερμηνευθούν με δύο τρόπους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα διφορούμενου χρησμού ήταν η φράση της Πυθίας :
"Ήξεις αφήξεις ουκ εν πολέμω θνήξεις", ο οποίος ανάλογα με το πού θα μπει ένα κόμμα, έχει τις εξής σημασίες:
"Ηξεις αφήξεις ουκ , εν πολέμω θνήξεις", δηλαδή "Θα πας δεν θα έρθεις , θα πεθάνεις στον πόλεμο".
Αλλά και "Ήξεις αφήξεις , ουκ εν πολέμω θνήξεις" , δηλαδή "Θα πας θα έρθεις, δεν θα πεθάνεις στον πόλεμο".
Το σπουδαιότερο μαντείο της αρχαιότητας ήταν αυτό των Δελφών, όπου έδινε τους χρησμούς της η Πυθία.