Οι ιεροί χώροι και τόποι λατρείας της αρχαίας Ελλάδας, σχημάτιζαν ένα τριγωνομετρικό γεωδαιτικό σύστημα. Όπως όλα δείχνουν τα αρχαία ιερά αποτελούσαν τα σταθερά σημεία και βάσει αυτών προσδιοριζόταν οι θέσεις για την οικοδόμηση κτηρίων, πόλεων και ιερών χώρων.
Εάν θεωρήσουμε ως κορυφές τα σημεία που αντιστοιχούν στους τόπους λατρειας και τα ενώσουμε μεταξύ τους, τότε σχηματίζονται γεωμετρικά τρίγωνα που εντυπωσιάζουν με την αναλογία και την συμμετρία τους.
Η τριγωνομετρία των ιερών τόπων της αρχαίας Ελλάδας αποδεικνύει την συνάντηση της θρησκείας με την φιλοσοφία και την επιστημη, ένα τρίπτυχο πάνω στο οποίο στηριζόταν ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός. Πρωτεργάτης της έρευνας για την Ιερή Γεωμετρία της αρχαίας Ελλάδας ήταν ο Θεοφάνης Μανιάς.
Ενδεικτικά αναφέρουμε οτι η θέση των Δελφών - του ομφαλού του κόσμου - δημιουργεί γεωμετρικές σχέσεις με τις εξής πόλεις και ιερούς χώρους: Ολυμπία, Δωδώνη, Ελευσίνα, Χαλκίδα, Αθήνα, Σπάρτη, Μυκήνες, Θήβα, Μίλητο, Νεμέα, Γόρτυνα, Δήλο, Επίδαυρο, Αφαία.
Η θεωρία περί σχηματισμού τριγώνων με κορυφές τόπους δύναμης και λατρείας, δεν βρίσκει σύμφωνους όλους τους επιστήμονες αφού πολλοί θεωρούν οτι η επιλογή των σημείων γίνεται αυθαίρετα και δεν ακολουθεί κάποια λογική πορεία.