Πειραματική μέθοδος με την οποία ερευνάται στο εργαστήριο η ύπαρξη τηλεπάθειας. Το πείραμα αυτο στηρίζεται σε δύο κεντρικές ιδέες:
α. ότι εαν πράγματι υπάρχουν τηλεπαθητικές δυνάμεις στον άνθρωπο, αυτές μπορεί να καταπιέζονται από τις φυσικές αισθήσεις του.
β. ότι η μακροχρόνια έκθεση του ίδιου ανθρώπου σε ��εριβάλλον πλήρους απομόνωσης των αισθήσεων μπορεί να του επιφέρει έντονες παραισθήσεις.
Βασισμένο στις δύο αυτές αρχές, το πείραμα Ganzfeld γίνεται με την συμμετοχή δυο εθελοντών, ως εξής: ο ένας αναλαμβάνει τον ρόλο του πομπού και ο άλλος του δέκτη.
Ο δέκτης απομονώνεται σε ένα δωμάτιο. Τα μάτια του καλύπτονται συνήθως με λευκά μπαλάκια ή λευκή μάσκα και τα αυτιά του με ακουστικά. Στα ακουστικά ακούγεται συνεχώς ενας λευκός θόρυβος, δηλαδή ήχοι όλων των συχνοτήτων ώστε να καλύπτονται εντελώς όλοι οι άλλοι θόρυβοι. Με αυτόν τον τροπο επιτυγχάνεται όσο το δυνατόν ο μηδενισμός των αισθήσεων της όρασης και της ακοής. Μπροστά του τοποθετείται ένα μικρόφωνο ώστε οι ερευνητές να ακουν οτιδήποτε και αν πει.
Ο πομπός κλείνεται σε ένα άλλο δωμάτιο. Σε αυτο υπάρχει μια οθόνη που προβάλλει διάφορες τυχαίες εικόνες. Αυτό που πρέπει να κάνει ο πομπός είναι να προσπαθήσει να στείλει τηλεπαθητικά το περιεχόμενο των εικόνων στον δέκτη. Στη συνέχεια καλείται να κάνει το ίδιο με κάποιες φωτογραφίες.
Ο δέκτης έχει την εντολή να μιλάει συνέχεια και να λέει οτι του έρχεται εκείνη τη στιγμή στο μυαλό ως σκέψη. Αμέσως μετά του δείχνουν διάφορες φωτογραφίες και του ζητούν αν επιλέξει ποιες από αυτές "ένιωσε"όοτι κοίταξε και ο πομπός.
Τα αποτελέσματα του πειράματος Ganzfeld συνήθως ξεπερνούν τις προσδοκίες των ερευνητών αφού οι εθελοντές άπαντουν σωστά σε ποσοστό μεγαλύτερο του στατιστικά αποδεκτού. Μάλιστα, κάποια στιγμή το ποσοστό αυτό έχει αγγίξει το 75% κάτι που αποτελεί μια αξιόποστη ένδειξη για πιθανή ύπαρξη τηλεπαθητικών δυνάμεων σε κάποιους ανθρώπους.