Γράμμα του Κώστα Χαρδαβέλλα στον Αλέκο Παναγούλη.

   1 Μαίου 2010, σήμερα! Κανονικά, έπρεπε να ξεκινήσω με ευχές περί "καλού μήνα" και "καλής Πρωτομαγιάς"! Ελα όμως που ούτε το ένα, ούτε το άλλο βλέπω να έχουμε! Και πώς θα μπορούσαμε, όταν ώρα σε ώρα, αναμένουμε τις επίσημες δηλώσεις του πρωθυπουργού για τα μέτρα που αποφάσισε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να επιβάλλει στη χώρα μας;  

   Είπα, λοιπόν, να κάνω λοιπόν κάτι άλλο, σήμερα Πρωτομαγιά! Κάτι που βγαίνει από την ψυχή μου και είμαι βέβαιος πως θα μιλήσει και στις δικές σας ψυχές. Να γράψω ένα γράμμα στον Αλέκο Παναγούλη, που σαν σήμερα, ανήμερα Πρωτομαγιάς του 1976,  ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ!

  Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Αλέκος Παναγούλης ήταν πολιτικός, μαχητής, αντιστασιακός, ήρωας! Ενα λιοντάρι που κανένα βασανιστήριο των χουντικών δεν είχε καταφέρει να το λαβώσει! Ήταν ο άνθρωπος που κατέστρωσε και εκτέλεσε το σχέδιο δολοφονίας του Παπαδόπουλου με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος.

  Δυστυχώς για την Ελλάδα και τη Δημοκρατία, εκείνη η απόπειρα να ανατινάξει το αυτοκίνητο του δικτάτορα στην λεωφόρο Αθηνών - Σουνίου, το 1968, δεν πέτυχε! Ο Αλέκος συνελήφθη, βασανίστηκε απάνθρωπα, αλλά άντεξε! Γι αυτό και έπρεπε να "τους αδειάζει τη γωνιά"!

   "Τροχαίον ατύχημα", χαρακτηρίστηκε επισήμως ο θάνατός του, καθώς ο τρόπος που επέλεξε η χούντα για να τον "βγάλει από τη μέση", ήταν να βρεθεί το καταπράσινο «Fiat Μιραφιόρι» του, τσακισμένο σε έναν τοίχο στη λεωφόρο Βουλιαγμένης.

  Είχα την ΕΥΛΟΓΙΑ (μόνο έτσι μπορώ να το χαρακτηρίσω), να γνωρίσω από κοντά τον Αλέκο. Στη φωτογραφία που βλέπετε, είμαστε στο σπίτι του στη Γλυφάδα, μαζί με την γυναίκα της ζωής του: την Οριάνα Φαλάτσι! Ιταλίδα Δημοσιογράφος (με κεφαλαίο Δ!), πολεμική ανταποκρίτρια και "θεριό ανήμερο" η Φαλάτσι, μεταμορφωνόταν σε μία γυναίκα "τυφλωμένη" από έρωτα μπροστα στον Αλέκο! Δεν ξέρω αν έχω ξανασυναντήσει στη ζωή μου, ζευγάρι τόσο εκρηκτικό και παθιασμένο με τη ζωή, τον αγώνα, τη δικαιοσύνη!

  Ο Παναγούλης, στα χρόνια μετά τη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του, "χρησιμοποιήθηκε" από δεκάδες πολιτικούς αλλά και δημοσιογράφους, τόσο ως όνομα, όσο και ως ιδέα! Πολλοί "ορκίζονταν" ότι αγωνίστηκαν στο πλευρό του, εξιστορούσαν τις κοινές τους περιπέτειες, εμφανίζονταν σχεδός ως "συνεχιστές" του έργου του! Ετσι κι αλλιώς, ο Αλέκος δεν ήταν εκεί για να τους διαψεύσει!  Οσο για εμάς, που ξέραμε την αλήθεια, απλώς χαμογελούσαμε με την μικρότητά τους!

  Για την ιστορία θα σας πω ότι, ο Αλέκος ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ το 1976, δηλαδή πριν από 34 χρόνια! Μια απλή μαθηματική πράξη, μπορεί να επιβεβαιώσει ΠΟΙΟΙ τον γνώρισαν και ΠΟΙΟΙ όχι, αφού πολλοί από τους "συντρόφους - μαϊμου", ήταν τότε 13χρονα πιτσιρίκια!

  Ξεκίνησα, λοιπόν, να γράψω ένα γράμμα στον Παναγούλη, ανήμερα Πρωτομαγιάς του 2010. Κι είναι από τις ελάχιστες στιγμές στη δημοσιογραφική μου καριέρα, που δεν βρίσκω τι να πω! Πώς να του πω ότι από ώρα σε ώρα, οι έλληνες θα μάθουν ότι καταργούνται δικαιώματά τους που αποκτήθηκαν με αίμα; Πώς να του περιγράψω ότι η Ελλάδα για την οποία έχασε τη ζωή του, "παραδόθηκε" στους Αμερικανούς του ΔΝΤ; Πώς να τολμήσω να του αναφέρω ΠΟΙΟΙ γίνανε βουλευτές, υπουργοί και πρωθυπουργοί και οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό;

  Μια φράση μόνο είμαι σίγουρος, πως θέλω να του γράψω : "Αλέκο, χάσαμε;" , βάζοντας ένα τεράστιο ερωτηματικό δίπλα. Ισως γιατί βαθιά μέσα μου, γνωρίζω την απάντησή του! Φρόντισε να την γράψει πολλές δεκαετίες πριν, σε ένα ποιήμα του με τίτλο "Θέλω" (ήταν ένας σπουδάιος ποιητής ο Παναγούλης!).

 ΘΕΛΩ

Θέλω να προσευχηθώ
με την ίδια δύναμη που θέλω να βλαστημήσω

Θέλω να τιμωρήσω
με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω

Θέλω να προσφέρω
με την ίδια δύναμη πού ’θελα στο ξεκινήμα

Θέλω να νικήσω
αφού δεν μπορώ να νικηθώ.

  Με αυτό το τελευταίο δίστιχο του Αλέκου Παναγούλη, θέλω να σας ευχηθώ καλή Πρωτομαγιά. Με την ευχή να γίνει οδηγός μας, στα δύσκολα που έρχονται:

"Θέλω να νικήσω,
αφού δεν μπορώ να νικηθώ."

Κώστας Χαρδαβέλλας